Szkolenie w zakresie Chirurgii Plastycznej Twarzy oraz kwalifikacje zawodowe członka EAFPS w Polsce

Chirurdzy Plastyczni Twarzy to specjaliści, którzy przeszli wieloletnią edukację i szkolenie aby skoncentrować się w swojej działalności zawodowej na plastycznej i rekonstrukcyjnej chirurgii twarzy oraz głowy i szyi. Obecnie schemat szkolenia specjalisty w tej dziedzinie na terenie Rzeczpospolitej Polskiej wygląda następująco: W Polsce tytuł lekarza zdobywa się kończąc sześcioletnie, jednolite studia na wydziale lekarskim uczelni medycznej. Dyplom lekarza jest
równorzędny z dyplomem magistra. Prawo wykonywania zawodu lekarza zdobywa się po odbyciu trzynastomiesięcznego stażu podyplomowego oraz zdaniu z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego. Następnie konieczne jest rozpoczęcie specjalizacji lekarskiej ukierunkowanej na chirurgię regionu głowy i szyi, którą najczęściej jest otolaryngologia, ale może nią też być chirurgia szczękowo-twarzowa lub chirurgia plastyczna ogólna. Selekcja kandydatów do wybranych specjalizacji odbywa się na podstawie wyników LEP. Oficjalnie okres szkolenia specjalizacyjnego wynosi 6 lat, w praktyce jednak może on sięgać lat 7 i kończy się zdaniem przez lekarza Państwowego Lekarskiego Egzaminu Specjalizacyjnego. Cały proces jest zatwierdzony przez Ministerstwo Zdrowia i nadzorowany przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego.

Program specjalizacji składa się z kształcenia teoretycznego oraz praktycznego pod okiem wykwalifikowanego specjalisty – Kierownika Specjalizacji – w ośrodkach wyselekcjonowanych i akredytowanych przez Ministerstwo Zdrowia. Prawo zdawania egzaminu specjalizacyjnego mają lekarze, którzy wypełnili w całości wymagania programu specjalizacji.
Zdecydowana większość chirurgów plastycznych twarzy w Europie i niemal wszyscy w Stanach Zjednoczonych wywodzi się z grona otolaryngologów, chirurgów głowy i szyi. To bowiem ta specjalność medyczna pokrywa swoim zakresem najszersze spektrum oddziaływania zarówno pod względem funkcji narządów głowy, szyi i twarzy jak również ich wyglądu oraz łączenia w jedno obu aspektów leczenia – czynności i kształtu. Ma to miejsce na przykład w chirurgii nosa, która obejmuje nie tylko proporcje i wygląd ale również chirurgiczne leczenie chorób zatok przynosowych, małżowin oraz przegrody nosa. Otolaryngologia zajmuje się m.in. leczeniem i rehabilitacją porażeń nerwu twarzowego, chirurgią oszczędzającą nerwu twarzowego  w terapii ślinianki  przyusznej, rekonstrukcją nosa, powiek i innych tkanek twarzy, korekcją odstających małżowin usznych oraz rekonstrukcją brakujących małżowin. Specjalności takie jak chirurgia
szczękowo-twarzowa i ogólna chirurgia plastyczna także zajmują się chirurgią plastyczną twarzy. Liczba specjalistów otolaryngologii skoncentrowanych na chirurgii plastycznej twarzy sukcesywnie rośnie. Systematycznie wzrasta też liczba ośrodków oferujących szkolenie w zakresie kosmetycznej i rekonstrukcyjnej chirurgii nosa, powiek, małżowin usznych i twarzy.

W Polsce dynamicznie wzrasta zainteresowanie Chirurgią Plastyczną Twarzy, rośnie liczba polskich otolaryngologów – członków European Academy Of Facial Plastic Surgery (EAFPS) www.eafps.com . EAFPS jest obecnie największą organizacją europejską skupiającą chirurgów plastycznych twarzy i drugą co do wielkości na świecie po American Academy of Facial Plastic and Reconstructive Surgery Society (AAFPRS) www.aafprs.org . Polscy otolaryngolodzy, chirurdzy szczękowo-twarzowi i chirurdzy plastyczni ogólni mogą kształcić się w dziedzinie chirurgii plastycznej twarzy poprzez podyplomowy program stypendialny European Academy Of Facial Plastic Surgery. Zwieńczeniem szkolenia jest poddanie się procesowi certyfikacji. Zunifikowaną międzynarodową certyfikację w zakresie chirurgii plastycznej twarzy wydaje International Federation of Facial Plastic and Reconstructive Surgery Societies (IFFPSS) www.iffpss.org .  Aby uzyskać tytuł aplikant jest zobowiązany do zdania egzaminu organizowanego przez American Board of Facial Plastic and
Reconstructive Surgery www.abfprs.org z siedzibą w Waszyngtonie. Proces  wymaga zdania dwudniowego egzaminu (jeden dzień – 5 godzinny egzamin pisemny, drugi dzień – egzamin ustny w trzech turach) razem ze specjalizantami amerykańskimi oraz złożenia raportów z minimum 100 samodzielnie wykonanych operacji w okresie 2 lat pracy z zakresu chirurgii plastycznej twarzy.
 
Michal Krawczynski